فلسفه دوستی

این کتاب‌‌‌ها فلسفه را ساده نمی‌‌‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌‌‌آورِ فلسفه می‌‌‌کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‌‌‌ها را به امید یافتنِ پاسخ‌‌‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‌‌‌ی تنهایی‌‌‌اش، چراییِ مرگ، منشأ ملال و دل‌‌‌زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‌‌‌جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه کس باشد وجود ندارد. کتاب‌‌‌هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‌‌‌های این مجموعه نسخه نمی‌‌‌پیچند و سیاهه‌‌‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌‌‌گذارند؛ بلکه می‌‌‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌‌‌ها و تجربه‌‌‌هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریکِ زندگی و در لحظاتِ دشوار، درکمان از پرسش‌‌‌های بی‌‌‌پایان انسانی روشن‌‌‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‌‌‌ها چطور فکر کرده‌‌‌اند؛ تا با فهمِ دقیق‌‌‌تر و دیدی بارزتر بتوانیم در زندگی‌‌‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌‌‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌‌‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
اما دوستی فایده‎های زیادی دارد. دوستی عشقی را در دل می‎افروزد که به زندگیِ آدمی رنگ و عمق می‎دهد؛ وفاداری‎ای را موجب می‎شود که حصارهای خودخواهی را فرو می‎ریزد؛ وقتی به دردسر می‎افتیم همراهی مطمئن و حریمی امن برایمان مهیا می‎کند؛ تسلایی است برای مصائب‎مان، سنگِ صبوری برای رازهایمان، و انگیزه‎ای برای جد و جهدهایمان. همه‎ی این حرف‎ها درست است… دوستی، همچون دیگر گونه‎های عشق، می‎تواند موجب رنج و سیه‌روزی هم بشود – از درد بی‌پیر و علی‎الدوامِ ترک شدن گرفته تا زخم عمیق خیانت، یا مخمصه‎های عذاب‎آورِ وفاداری…