ماهی روی درخت

به جای خواندن، زُل می‎زنم به بخار قطره‎هایی که می‎چکند توی قوری و به بخار آتش‎فشان‎ها فکر می‎کنم… به دایناسورهایی که دورهم قهوه می‎خورند و در مورد قشنگی شهاب‎سنگی که از بالای سرشان می‎گذرد، حرف می‎زنند. خوش به حالشان که هیچ‎وقت مجبور نبودند بروند مدرسه. یک دستمال بر می‎دارم و روی آن، دایناسورها را برای دفتر نقاشی غیرممکن‎ها می‎کشم.
_از متن کتاب_