مرگ و دختر جوان

وقتی نوشتن مرگ و دختر جوان را شروع کردم، متوجه شدم شخصیت‎های نمایشنامه در پی پاسخ به سوالاتی هستند که بسیاری از مردم شیلی در خلوت از خود می‎پرسند، ولی گویا هیچکس نمی‎خواهد آن‎ها را آشکارا مطرح کند: شکنجه‎گران و شکنجه‎دیدگان چگونه می‎توانند در یک سرزمین کنار هم زندگی کنند؟ چگونه می‎توان جراحات کشوری را التیام بخشید که سخت از سرکوب آسیب دیده و ترس از بی‎پرده سخن گفتن بر همه جای آن سایه افکنده است؟ آن‎گاه که دروغگویی به عادت تبدیل شده، چگونه می‎توان به حقیقت دست یافت، چگونه می‎توانیم گذشته را زنده نگه داریم، بی آن‎که اسیر آن باشیم، و چگونه آن را به فراموشی بسپاریم، بی آن‎که بیم تکرارش در آینده وجود داشته باشد؟
ماجرای مرگ و دختر جوان در کشوری بی‌نام می‌گذرد. پائولینا سالاس در رژیم دیکتاتوری قبلی زندانی سیاسی بود. بازجویان و شکنجه‌گران زندان، تحت هدایت یک دکتر سادیستی، به او تجاوز جنسی می‌کردند. پائولینا هرگز صورت او را ندیده بود. حالا، پس از سقوط رژیم دیکتاتوری، پائولینا به مردی برمی‌خورد که احتمالاً همان دکترِ شکنجه‌گر است. پائولینا تصمیم می‌گیرد شخصاً دکتر میراندا را محاکمه کند و این در حالی است که همسرش از سوی رئیس‎جمهور به عنوان یکی از اعضای کمیته‌ای انتخاب شده است که رسیدگی به موارد نقض حقوق بشر در رژیم گذشته را به عهده گرفته است. مرگ و دختر جوان در سال 1992 برنده‌ی جایزه‌ی لارنس اولیویه شد. رومن پولانسکی نیز فیلمی بر اساس این نمایشنامه ساخته است.