ملکوت

ملکوت؛ سوم دی ماه 1340 به عنوان هفدهمین داستان بهرام صادقی در شماره 12 کتاب هفته منتشر می‎شود. داستانی با شش فصل که در نوع خود منحصر به فرد است. در این اثر هر فصل با تیتری مشخص و جمله‎ای برگرفته از قرآن، مثنوی معنوی یا انجیل آغاز می شود. جملاتی که معنای آنها در کلیت مفهومی هر فصل مستتر است.
بهرام صادقی متولد 18 دی 1315 در نجف آباد، از همان اوان جوانی چنان شیفته‎ی نوشتن می‎شود که نخستین داستان‎اش «فردا در راه است» به سال 1335 در مجله‎ی سخن منتشر می‎شود. و پس از آن چند سال به طور پیوسته می‎نویسد و در مجلاتی چون سخن، صدف و کیهان هفته منتشر می‎کند. هرچند که حلاوت و پیوستگی این نوشتن‎ها تا میانه‎ی دهه‎ی چهل، یعنی همان وقت اعزام به خدمت سربازی و فوت پدر بیشتر طول نمی‎کشد. تا آنجا که حتی گردآوری و انتشار همه داستان‎های چاپ شده در هیات کتاب به سال 1349، توسط کتاب زمان، بیشتر تلاش و تاکید دوست دیرینه‎اش ابوالحسن نجفی‎ست…
گفتنی‎ست که تاکنون چند برابر حجم ملکوت نقد، نظر و تفسیرهای بسیاری بر آن نوشته‎اند. داستانی که هرچه بیشتر از عمرش می‎گذرد، لایه‎های تازه‎تری از آن بر مخاطبانش پدیدار می شود. چنانچه هر نسل، برخورد و برداشتی منحصر به خودش را در قبال این اثر دارد.
مهیار رشیدیان