من آدم کشته ام

آه، خواننده‎ی محترم، بد دردی است نویسنده‎ی روس بودن… مدام می‎نویسی و می‎نویسی و خودت هم نمی‎دانی چرا می‎نویسی، خواننده لابد در این پوزخند می‎زند و می‎گوید مگر به خاطرش پول گرفتی، بعد هیزم خریدی و یک جفت چکمه هم برای زنت.تمام می‎شود و می‎رود. پول نه آرامش روحی می‎آورد، نه اندیشه های جهان شمول. و البته اگر همین حساب حقیرانه و منفعت‎جویانه را هم کنار بگذاریم، نویسنده لابد تفی تمام ادبیات می‎انداخت و همان دستی را که قلم تویش بود قلم می‎کرد و دست از نوشتن برمی‎داشت. خواننده‎های ما هم خیلی بی‎محبا شده‎اند. از رمان‎های فرانسوی و امریکایی آویزان می‎شوند و به دنبال پرواز شتابان خیالات هستند. ولی از کجا می‎شود پرواز شتابان خیالات پیدا کرد، وقتی اصولاً در زندگی واقعی روسیه خبری از این چیزها نیست؟ در انقلاب، هم شتاب داریم هم خیالات شکوهمند. ولی بیا و درباره‎اش بنویس. می‎گویند واقعی نیست. می‎گویند ایدئولوژیِ نوشته‎‎‎ات همچین تعریفی ندارد… در نتیجه معلوم می‎شود تو هیچ مایه‎ی تسلی خاطری نداری. نه پول، نه شهرت، نه احترام. ولی چه می‎شود کرد؟ زندگی خیلی مضحک است. حیات بر روی زمین کار ملال‎آوری است.