مهاجر سرزمین آفتاب

همین که پا به اتاق گذاشتم، برادرم، هیداکی، با توپ پر به سراغم آمد و، در حالی که پدر و مادرم می‎شنیدند، سرم داد زد و با صدای بلند گفت: «تو هیچ می‎فهمی زندگی با یک مسلمان چه سختی‎هایی دارد؟! آن‎ها هر گوشتی نمی‎خورند! شراب نمی‎خورند! اصلا تو می‎دانی ایران کجای دنیاست که می‎خواهی خاک آبا و اجدادیت را به خاطرش ترک کنی؟!»… بغض کردم و رفتم توی اتاقم؛ همان‎جا که اتسوکو نشسته بود و با غیظ و غضب نگاهم می‎کرد. ناامیدی و دلتنگی بر سرم آوار شد…