نظریه های هنر

امپرسیونیسم، هنر بدوی و هنر انتزاعی از جمله مضامین محوری نظریه‏‎های هنر در سال‎‏های آغازین قرن بیستم است. پیشرفت‎‏های علمی نیز در این مقطع تاریخی تأثیر ژرفی بر هنر گذاشت و هنرمندان را با واقعیت‏‎های جدیدی روبه‎‏رو کرد و به شکل‏‎‏گیری سبک‎‏های هنری نوینی انجامید. روان‎شناسی شیوه‎‏های ادراک بصری انسان، باستان‎شناسی تمدن‏‎ها و فرهنگ‏‎های کهن، انسان‎‏شناسی اقوام و قبایل بدوی در آن سال‎ها دگرگونی چشمگیری در نظریه‏‎های هنر پدید آورد. در این کتاب می‏‎خوانیم که روان‎شناسی تجربی چگونه با آزمون، سنجش و اندازه‏‎گیری‏‎های علمی به جای تکیه بر نظریه‏‎های سنتی زیباشناسی توانست خوشایندی آثار هنری را تبیین کند. کشف نقاشی غارها و پیکره‏‎های دوران پیش از تاریخ چشم‏‎اندازهای جدیدی به روی پژوهشگران گشود و آنان را به کاوش در سرچشمه‎های کهن هنر برانگیخت. آشنایی بیش از پیش غریبان با هنر اقوام و قبایل بدوی افق نگاه هنرمندان و منتقدان را گسترش داد و هنر بدوی را به یکی از منابع الهام آفرینش‎های هنری قرن بیستم مبدل کرد. شکوفایی رویکردهای روحانی به هنر در ابتدای قرن بیستم یکی از خاستگاه‎های مهم هنر انتزاعی بود. نویسنده با تحلیل مبانی معرفتی و نوشته‎های نظری بنیادگذاران این هنر، خواننده را با تحولات درون‏مایه‏‎های هنری و تجلیات نقش‎مایه‏‎های بصری در آفرینش‎های این جنبش هنری آشنا می‏‎کند.