هنر در آگورای معاصر

اگر همه‎چیز را در جهان بتوان منبع تجربۀ زیبایی‎شناختی قلمداد کرد، پس هنر دیگر جایگاه ممتازی ندارد. در عوض، هنر میان سوژه و جهان قرار می‎گیرد، و هر گفتمان زیبایی‎‌شناسانه‎ای که برای توجیه هنر به کار می‎رود ضرورتاً باید در خدمت تضعیف آن هم باشد.
بوریس گرویس در جستارهای این کتاب به دنبال گریز از تلقی‎های زیبایی‎شناسانه و جامعه‎شناسانۀ تثبیت‎شده دربارۀ هنر است -که همواره موضع تماشاگر و مصرف‎کننده را می‎گیرند. در عوض چطور است هنر را از موضع تولیدکننده ملاحظه کنیم، تولیدکننده‎ای که نمی‎پرسد چرا هنر در درجۀ اول وجود دارد؟