هیروشیما عشق من

«هیروشیما عشق من» در گام نخست جست‌وجوی دائمی برای پیداکردن فرمی مناسب است و این تعریفِ همیشگیِ آثار هنری و فیلم‌های مدرن است. تمامی این فیلم‌ها تلاش می‌کنند فرم خود را بیابند چون همه‌شان از مواجهه با یک ماده سرکش آغاز می‌شوند که تن به فرم نمی‌دهد و باید آنقدر با این ماده کلنجار رفت تا رسوب کند و فرم بگیرد. اما کل فیلمی که در نهایت می‌بینیم فرایند رسوب‌کردن آن ماده نافرمان است. رنه برای پیداکردن فرم خود به سراغ ادبیات و مارگریت دوراس رفت تا فیلمنامه را بنویسد. «هیروشیما عشق من»‌ همان‌قدر کار رنه است که کار دوراس. یکجور تنش دیالکتیکی است بین سینما و ادبیات و اصلاً می‌توان اتفاقی را که بین سینما و ادبیات می‌افتد تز اصلی رنه درباره عشق دانست.
«هیروشیما عشق من» به کارگردانی آلن رنه، کتاب دوم مجموعه «عشق در سینما» محسوب می‎شود. مجموعه «عشق در سینما»… تأملی‌ست در این‌باره که سینما با عشق چه کرده یا عشق با سینما.