وودی آلن

وودی آلن بی‎شک مشهورترین فرد نیویورکی است. او کار خود را با نوشتن متن‎های طنز برای نمایش‎های یهودیان نیویورک آغاز کرد. وی در این متن‎ها شخصیتی عصبی با جثۀ کوچک متمایز و عینک بزرگ بر چشم به تصویر می‎کشد. آلن پیش از نوشتن و کارگردانی اولین فیلمش، پول‎ها را بردار و فرار کن در 1969، مدتی در تئاتر کار کرد. زوجی که با دایان کیتون، ابتدا در شهر و سپس در سینما در آنی هال، تشکیل دادند زمینه‎ساز موفقیت‎های اولیه‎اش در صعود به قله‎های سینمای مؤلف جهانی شد. جنبۀ اتوبیوگرافیک کارهای آلن آشکار است و تماشاگر محو جذابیت مقاومت‎ناپذیر آلام احساسی شخصیت‎های ملموسی می‎شود که با کمک روانکاوی تصویر شده‎اند. منهتن در همین راستا حرکت می‎کند و دیدگان بیننده را به روی صحنه‎های تماشایی سیاه و سفیدی از شهر می‎گشاید. از آن زمان به بعد شبه جزیره دیگر از منظر وودی آلن دیده می‎شود.
همۀ آثار او یادآور زمینۀ سینفیلی شگرفی است، اما مسلماً او تأثیر اینگمار برگمان را در فیلم‎هایی که فضایی تیره دارند، همچون صحنه‎های داخلی، سپتامبر، شوهران و زنان و شالوده‎شکنی هری، بیش از همه می‎داند.
آلن با بردن دوربینش به لندن برای ساختن امتیاز نهایی، نشان داد که سینمایش خارج از منهتن نیز جان دارد. کارگردانی فیلمی با حضور اسکارلت جوهانسون و نسل جدیدی از بازیگران جوان قابل اعتنا، مخاطبان تازه‎ای را جلب کرد که پیش از این آنی‎هال و منهتن را خرده جواهرات ارزشمندی در سینمای هنری تلقی می‎کردند.
فلورانس کولومبانی با بخش فرهنگی هفته‎نامۀ لوپوئن همکاری می‎کند. او کتاب‎هایی چون الیا کازان، آمریکایی‎ای اهل آشوب (2000) و پروست -وی سکونتی، داستان خویشاوندی‎ای اختیاری (2006) را با انتشارات فیلیپ ره چاپ کرده است. وی همچنین در سال 2007 فیلمی بلند به نام غریبه ساخته است.