پرسش های بنیادین

ما انسان‎‌ها وجود داریم بی آن‎که این بودن نتیجه‌‎ی تصمیم خودمان باشد – چشم باز کردیم و دیدیم که در این جهانیم. و همیشه نیز با این پرسش‎‌های بنیادین مواجه بوده‎‌ایم که ما کیستیم و این جهان چیست. عقل بسیار به یاری‎مان آمده اما گره‌‎های ناگشوده همچنان بسیارند. آن‎گاه که عقل و حواس درمی‎‌مانند، ایمان راه‎گشا به نظر می‌‎آید، اما ایمان از جنس شناخت نیست. براین مگی گرچه با جسارت این ادعا را مطرح می‌‎کند که ما راهی برای شناخت سرشت خویش نداریم، اما با بیانی شیوا و کلامی گیرا ترغیبمان می‌‎کند از آن چیزهایی که می‎‌توانیم بشناسیم نقشه‎‌ای ترسیم کنیم تا به حد و مرز چیزهایی پی ببریم که برایمان معنا دارند؛ چرا که یک دنیا تفاوت است میان گم شدن در روشنایی روز و گم شدن در تاریکی. او در این کتاب از آموزگاران فلسفی خود – لاک، هیوم، کانت و دیگران – یاد می‌‎کند و سابقه‌‎ی این نوع نگاه را در اندیشه‌‎ی این فیلسوفان پی می‌‎گیرد.