پرنده من

سكوت من گذشته دارد. به خاطر آن بارها تشویق شده‌ام. هفت هشت ساله بودم كه دانستم هر بچه‌ای آن را ندارد. سكوت من اولین دارایی‌ام به حساب می‌آمد. . . در طول سال‌هایی كه بعد از آن آمد بارها مورد تحسین زن‌های خانواده‌مان قرار گرفتم به خاطر توداری‌ام. به خاطر رازداری‌ام. خیلی زود فهمیدم كه به یك صندوقچه می‌مانم با دری كیپ و پر راز.
امیر از سكوت‌های من كلافه می‌شد. سكوت من او را می‌ترساند. كم‌كم عادت به پرحرفی پیدا كردم حتی در مواقعی كه لازم نبود. سال‌ها بعد یاد گرفتم كه حرف می‌تواند حتی مخفیگاهی بهتر از سكوت باشد.