چادر کردیم رفتیم تماشا

«امروز هم ده فرسخ راه آمدیم. از تکان شتر نه دل دارم نه پهلو نه سرو کله. ماشالله حاجی‎خان از این چیزها پروا ندارند. به عکام می‎گوید شتر را بدوان که کجاوۀ من بایست جلو باشد. دیگر نمی‎داند که جلو برایش چیزی نگذارده‎اند. می‎خواهم برای خودم شتری بگیرم که هم کجاوۀ حاجی‏خان نباشم.»

«چادر کردیم رفتیم تماشا» جلد اول مجموعه‎ی «سفرنامه‎های قدیمی زنان» است. عالیه خانم شیرازی سفرش را از کرمان شروع کرده، با گذر از بمبئی به شهرهای زیارتی عربستان و عراق رفته و پس از بازگشت به ایران مدت زیادی را در دربار ناصری گذرانده است. جذابیت سفرنامه‎های زنان در این است که در کنار اتفاقات سفر ریزه‎کاری‎ها و روزمرگی‎ها را هم ثبت کرده‎اند و این روایت جزئیات است که به ما امکان می‎دهد تصویر روشن‎تری از آن دوره داشته باشیم. در این سفرنامه‎ها متن به زبان شفاهی نزدیک‎تر می‎شود و صراحت وجسارت زنان راوی که بر خلاف دیگر سفرنامه نویسان، ترسی از مناسبات مرسوم دولتمردان وقت نداشتند، وجوه نادیده‎ی آن دوره‎ی تاریخی را به ما نشان می‎دهد.