کیمیاگر

برای لحظه‎ای، چنان سکوت ژرفی حاکم شد که انگار شهر به خواب فرورفته بود. دیگر نه بازاری در کار بود، نه وراجی فروشنده‎ها، و نه شمشیرهایی با دسته‎های جواهرنشان. دیگر نه امیدی بود و نه ماجراجویی، نه پادشاهان پیرونه افسانه‎های شخصی، نه گنج و نه اهرام. گویی سراسرآجهان خاموش بود، چون روح آن جوان خاموش بود. نه دردی داشت و نه رنجی و نه یأسی:
فقط نگاهی خالی به فراسویِ درِ کوچکِ قهوه‎خانه، و میل عظیمی برای مردن، پایان گرفتن همه‎چیز برای همیشه، در همان دقیقه.