جامعه شناسی خودمانی

این دود سیه فام كه از بام وطن خاست از ماست كه بر ماست
وین شعله سوزان كه برآمد ز چپ و راست از ماست كه برماست
جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم با كس نسگالیم
ازخویش بنالیم كه جان سخن این جاست از ماست كه بر ماست
ما كهنه چناریم كه از باد ننالیم بر خاك ببالیم
لیكن چه كنیم، آتش ما در شكم ماست از ماست كه بر ماست
گوییم که بیدار شدیم! این چه خیالیست بیداری ما چیست؟‌
بیداری طفلی است که محتاج به لالاست از ماست که برماست
بهار، ملک‌الشعرا