سقف کلیسای جامع

آدریان: یاد هملت می‎افتم. حالا ما هم مثل اون گرفتار هزارتوی شگفت‎انگیز ذهن شدیم. مضحک نیست که آدم بدونه نگرانیش با یه قرص برطرف می‎شه؟ ببین توروخدا، همۀ اسباب زندگی در اختیارش، وارث سلطنت، خدم و حشم، اسب، اگر قرصه رو هم داشت، یه جوری با شاه کنار می‎اومد و با اوفلیا ازدواج می‎کرد.
یا سقراط – به جای شوکران، یک قلپ لیتیوم می‎رفت بالا و قضیه‎ش با شهردار فیصله پیدا می‎کرد و به صد سالگی هم می‎رسید. در ازاش چی از دست می‎داد؟
عقل و حکمت و یه خرده آگاهی که با رنج و مرارت به دست اومده.
آگاهی هم یه جور قدرته و حسنش هم همینه. پس چه عیبی داره که آدم بی اینکه رنج و مرارت بکشه قدرت پیدا کنه؟