عافیتگاه

غلامحسین ساعدی در 1314 در تبریز دیده به جهان گشود. او را با نام مستعار گوهرمراد بیشتر آثار نمایش خود را به چاپ سپرد.
در دانشگاه‎های تبریز و تهران پزشکی و روان‎پزشکی خواند. با درک خاصی از شخصیت‎های روان‎پریش و آشفته‎ذهن و کشف دردها و آسیب‎های روحی آنان، توانست به خوبی از این کاراکترها در داستان‎های خود بهره گیرد. فضای داستان‎ها و نمایشنامه‎هایش آکنده از درهم‎آمیختگی‎های کابوس و واقعیت است که فضایی وهمناک به آثارش می‎دهد.
اولین مجموعه داستانش در (1339) به نام شب‎نشینی باشکوه منتشر شد. در مجموعه داستان به هم پیوسته عزاداران بَیَل، توپ (1348) و ترس و لرز (1346)، گور و گهواره (1350) و از تک‎نگاری‎های او اهل هوا (1345) و خیاویا مشکین شهر و از آثار نمایشی‎اش: لال‎بازی‎ها، چوب بدست‎های وزریل، آی بی‎کلاه آی باکلاه و دیکته و زاویه را می‎توان نام برد.
ساعدی در 1364 در فرانسه درگذشت و در جوار صادق هدایت به خاک سپرده شد.