پرتره یک زن

میشل ویناور، نمایشنامه‎نویس و دراماتورژ صاحب‎نام فرانسوی، در دهۀ پنجاه میلادی نمایشنامه‎نویسی را آغاز کرد. از مشخصه‎های آثار ویناور می‎توان به مونتاژ کلام و شیوۀ خاصش در دیالوگ‎نویسی اشاره کرد که سبب تمایز او از بسیاری از نمایشنامه‎نویسان آن دوره شد. او را در زمرۀ نخستین نمایشنامه‎نویسان فرم‎گرای معاصر فرانسوی پسا-بکت می‎دانند.
در پرترۀ یک زن دختر جوانی به نام سوفی معشوق سابق خود، زَویه را به قتل رسانده است.
در دادگاهی که برای رسیدگی به اتهام قتل او تشکیل شده است، هر یک از شخصیت‌های نمایشنامه از زوایای متفاوت رویدادهای این داستان را روایت می‌کنند و تصویری خاص از این زن ارائه می‌دهند. اما این روایات و تصاویر شرح و تصویری واحد به مخاطب، خواننده‌ی متن یا تماشاگر نمایش، عرضه نمی‌کنند، بلکه همچون قطعات پازلی هستند که ذهنیت مخاطب باید آن‎ها را در کنار هم قرار بدهد و پرتره‌ی نهایی را بسازد.