کلینت ایستوود

با این‎که امروز همگان کلینت ایستوود را یکی از بزرگ‎ترین سینماگران آمریکا می‎دانند و ما شاهکارهایی مانند نابخشوده و عزیز یک‎میلیون دلاری را مدیون او هستیم، اما مسیر او به سوی قله‎های گیشه و نقد جریان آرامی نداشته است. او در دهه‎ی شصت با شمایل وسترن ایتالیایی و زیر نظر سرجو لئونه با «سه‎گانه‎ی دلارها» ناگهان پدیدار می‎شود. ایستوود با بازگشت به هالیوود در دهه‎ی هفتاد کلکسیونش (سیگار برگ، کلاه کابویی و پانچو) را با کلکسیون بازرس هری (ستاره و عینک ری-بن و مگنوم 44) عوض می‎کند، شخصیتی که جنجال‎آفرین می‎شود. در همین زمان است که او با فیلم‎های بریزی، جوزی ولز یاغی و برانکوبیلی قدم در راه فیلمسازی می‎نهد. فیلم به فیلم او در مقابل ساده‎سازی‎هایی که در موردش صورت می‏گرفت سطوح جدیدی را می‏پرورد. زین‎پس بر تمام فیلم‎هایی که در آن‎ها بازی می‎کند، نظارت دارد، حتی زمانی که مسئولیت کارگردانی با کسی دیگر است. او حتی فیلم‎هایی می‎سازد که خود در آن‎ها بازی نمی‎کند. وسترن ژانر مورد علاقه‎اش باقی می‎ماند (سوار رنگ‎پریده)، اما او از این به بعد انتخاب‎هایش را گسترده‎تر می‌کند و فیلم‎های متنوعی می‎سازد: فیلم‎های نوآر (رودخانه‎ی مرموز)، فیلم‎های جنگی (نامه‎های ایوو جیما)، آثار کمدی (از هر راهی که می‎شود، همراه با یک اورانگوتان!)، فیلم‎های موزیکال (پرنده)، فیلم‎های جاده‎ای (دنیای بی‎نقص) و آثار ملودرام (پل‎های مدیسون کانتی). بدین ترتیب ایستوود به شیوه‎ی سینماگران بزرگ کلاسیک شکلی از حقیقت بدیع انسانی را پی می‎گیرد، اما می‎داند که این یک مأموریت غیرممکن است و این راه همچنان ادامه دارد، همان‎طور که سینمای مدرن به ما آموخته است.
برنار بنولی‎یل، نویسنده‎ی سابق کایه دو سینما و رییس هیئت نمایندگی جشنواره‎ی آنتروو در بلفور، از سال 2001 تا 2005 بوده و اکنون در سینماتک فرانسه مدیر بخش «کنش فرهنگی» است. او در مجله‎ی سینما قلم می‎زند، اثری درباره‎ی آنتونی‎مان به چاپ رسانده (مرد دشت، انتشارات کایه‎دوسینما/سرن. س‌ان‎دپ، 2004) و بر نگارش کتاب پیش‎داوری چراغ‎های جلو صحنه – برای سینمایی افسارگسیخته (آکور،2004) نظارت داشته است.